نویسنده: اسکیمو - چهارشنبه 30 آذر1390
کوتاهترین روزسال...!!!
سه رو که گفت،من اون یکی لنگ جورابمو بالا کشیدم واز ذوق خیلی زیاد پریدم بالا وگفتم:«اول...بازم من اول شدم...» آقاجان هم یه آفرین بلند بالا به من گفت وراه افتادیم. همه مون بودیم.توراه حرف نمی زدیم نه به خاطر اینکه اسراف بود! به خاطراینکه ازسرمای زیاد لبامون منجمد شده بود...! اما،اونقد ذوق داشتیم که می خوایم بریم خونه عزیزخانوم که نگو ونپرس...دیگه این وسط اصلا سرمای هوا حس نمی شد...!سوزهوا زیاد بود اما دستامون تو دست هم بود وگرم گرم بود... خونه عزیز که می رفتیم جایی نبود که از دست ما نوه های دختر وپسر در امان بمونه...!به قول مامان خانوم هرجایی یه نشتی راه مینداختیم...!واردخونه عزیز که می شدیم،ما فقط بچه ها رو می دیدیم!خاله کوچیکه می گفت:«چی شد سلامتونو گربه خورد؟ همه ی حواسشون پی فضولیاس!» همه به ما می خندیدن ومشغول صحبت کردن با هم می شدن. ما بچه ها هم سریع راه میوفتادیم سمت فضولیا وشلوغیا وخرابکاریا...چایی خوردن بزرگترا وشوخی کردناشون که تموم می شد، نوبت آجیل خوردن وانار وهندونه می شد...هندونه ای که هرسال آقابزرگ برا این شب جدا می کرد جزء شگفتی های خلقت بود !یه هندونه خیلی خیلی بزرگ که همه فامیلو جواب می داد واینقد شیرین وآبدار بود که هنوز مزه ش تو دهن همه مون هست.
پارسال نتونستم شب یلدارو برم خونه...!در واقع چند سالی هست که نمی تونم شب یلدا رو خونه باشم.!البته چندساله که شبای یلدای ما با گذشته فرق می کنه...!آخه عزیزخانوم که نیست ،انگار هیچ کس نیست...!تازه ما نوه هام خیلی پخش وپلا شدیم.دیگه هندونه های آقابزرگ هم با هندونه های هرسال فرق داره...!!یه جور تلخی توشه .تلخی جای خالی کسایی که دیگه با ما نیستن! نگران نباشین بابا...تو خوابگاه با هم کلاسیا قرار گذاشتیم که دور هم جمع شیم ومثل همیشه نذاریم کسی در اسایش باشه وهمین هم شد...تقریبا هفت نفر بودیم آخه بقیه خونه رفته بودن.اونقد گفتیم وخندیدیم وبازیهای جمعی انجام دادیم که بچه های اتاقای اطراف یکی یکی میومدن واحوالمونو می پرسیدن! البته یه ذره با روحیه خشن...!!!
امسال وضع خراب تر از هرساله...نه شوری !نه ذوقی.از همه بدتر.......................آره ه ه ه ه باباااااا!!!
کلام آخر اینکه؛ یلداتون پرشوروپرشورتر...
شبهای بلند بی عبادت چه کنم؟ جسمم به گناه کرده عادت چه کنم؟
گویند کریمست وگنه می بخشد گیرم که ببخشد زخجالت چه کنم؟
سه رو که گفت،من اون یکی لنگ جورابمو بالا کشیدم واز ذوق خیلی زیاد پریدم بالا وگفتم:«اول...بازم من اول شدم...» آقاجان هم یه آفرین بلند بالا به من گفت وراه افتادیم. همه مون بودیم.توراه حرف نمی زدیم نه به خاطر اینکه اسراف بود! به خاطراینکه ازسرمای زیاد لبامون منجمد شده بود...! اما،اونقد ذوق داشتیم که می خوایم بریم خونه عزیزخانوم که نگو ونپرس...دیگه این وسط اصلا سرمای هوا حس نمی شد...!سوزهوا زیاد بود اما دستامون تو دست هم بود وگرم گرم بود... خونه عزیز که می رفتیم جایی نبود که از دست ما نوه های دختر وپسر در امان بمونه...!به قول مامان خانوم هرجایی یه نشتی راه مینداختیم...!واردخونه عزیز که می شدیم،ما فقط بچه ها رو می دیدیم!خاله کوچیکه می گفت:«چی شد سلامتونو گربه خورد؟ همه ی حواسشون پی فضولیاس!» همه به ما می خندیدن ومشغول صحبت کردن با هم می شدن. ما بچه ها هم سریع راه میوفتادیم سمت فضولیا وشلوغیا وخرابکاریا...چایی خوردن بزرگترا وشوخی کردناشون که تموم می شد، نوبت آجیل خوردن وانار وهندونه می شد...هندونه ای که هرسال آقابزرگ برا این شب جدا می کرد جزء شگفتی های خلقت بود !یه هندونه خیلی خیلی بزرگ که همه فامیلو جواب می داد واینقد شیرین وآبدار بود که هنوز مزه ش تو دهن همه مون هست.
پارسال نتونستم شب یلدارو برم خونه...!در واقع چند سالی هست که نمی تونم شب یلدا رو خونه باشم.!البته چندساله که شبای یلدای ما با گذشته فرق می کنه...!آخه عزیزخانوم که نیست ،انگار هیچ کس نیست...!تازه ما نوه هام خیلی پخش وپلا شدیم.دیگه هندونه های آقابزرگ هم با هندونه های هرسال فرق داره...!!یه جور تلخی توشه .تلخی جای خالی کسایی که دیگه با ما نیستن! نگران نباشین بابا...تو خوابگاه با هم کلاسیا قرار گذاشتیم که دور هم جمع شیم ومثل همیشه نذاریم کسی در اسایش باشه وهمین هم شد...تقریبا هفت نفر بودیم آخه بقیه خونه رفته بودن.اونقد گفتیم وخندیدیم وبازیهای جمعی انجام دادیم که بچه های اتاقای اطراف یکی یکی میومدن واحوالمونو می پرسیدن! البته یه ذره با روحیه خشن...!!!
امسال وضع خراب تر از هرساله...نه شوری !نه ذوقی.از همه بدتر.......................آره ه ه ه ه باباااااا!!!
کلام آخر اینکه؛ یلداتون پرشوروپرشورتر...
شبهای بلند بی عبادت چه کنم؟ جسمم به گناه کرده عادت چه کنم؟
گویند کریمست وگنه می بخشد گیرم که ببخشد زخجالت چه کنم؟
نميدونم شماها جزء اونايي هستين كه هيچ وقت تنها نيستن ومدام ميگن:«هيچ كس تنها نيست...همراه اول»
يا جزءايرانسلي ها كه با وجود اينهمه همراه اولي كه ازتنهايي بيرون اومدن،اونام ديگه تنها نيستن!!!؟؟
اما جزء هر دسته اي كه باشين وچه گوشي داشته باشين وچه نداشته باشين، حتما تو كوچه وبازار ويا از زبون بچه هاي كوچيك بالاخره يه چيزايي در مورد آهنگ پيشواز ويا حتي آهنگ آغازي وپاياني توي گوشيا شنيدين..!آهنگ زمينه هم كه خودبخود وقتي تلويزيون يا كليپ مي ديدين به گوشتون رسيده...!
اين رفتار اينقد تكرار شده بود كه خانواده ش به فكر افتاده بودن براش بشن آهنگ پاياني چون كارش از قرار گرفتن رو سكوت وسايلنت شدن هم گذشته بود...!يعني قرار شده بود يه چيزي بگن كه هم اونو خاموش كنه وهم علامت پايان ودر واقع علامت آزاد برا ما باشه...!واگه اين آهنگ پاياني وبعد از اون چش غره اثر نميكرد، به طور نامحسوسي انتهاي چهار تا از استخوناي كف دستي در محل اتصال به استخوناي انگشتا رو بهش نشون مي دادن وبه طور معجزه آسايي مارو نجات مي دادن...!
برقرار وپيروز باشين...
اين دوتا همبازيهاي خيلي خوبي برا هم بودن.اون تابستون هم مثل همه تابستونا باغ انگور آقابزرگ باعث جمع شدن همه نوه ها دور هم شده بود. يه جوي كوچولو از كنار باغ آقابزرگ رد ميشد كه خيلي وقتا آب داشت.اين دونفر هركدوم يه چوب دستشون گرفته بودن ويه تيكه پارچه قرمزو به عنوان ماهي قرمز مينداختن تو آب وبا چوباشون اونو صيد ميكردن.
آقابزرگ خيلي آشفته وهراسون ميرن ببينن چي شده اما وقتي ميرسن اونجا ميبينن اين دوتا دارن بايه دست پارچه قرمزو ميكشن وبادست ديگه همديگه رو كتك ميزنن وهمش داد ميزنن كه:« ماهي قرمز خودمه»! چه قابليتي!!! آقابزرگ با يه جهش يه تركه انگور(چوب نازك درخت) برميدارن وخيسش ميكنن وبانواختن هرضربه به اون دوتا ميگن:«بيا اي يوم ماهي قرمز...بگيرش دگه...»
واينبارصداي اذون به كمك اين حقير اومد و در يك آن صحنه ي تند شدن حركات تكرار شد اما فقط تو يه لحظه ي خيلي كوتاه !وبعد همه چيز به حالت معمولي برگشت آخه خون به مغز همه رسید! همه خوش اخلاق شدن يا به قول مامان خانم مسلمون شدن!!